شبانه های خوب یادت هست

شبی که با شاعر در آن شب مهتابی از آن کوچه گذشتیم!...

شبی که دستهایت سرود خوان محبت بود.

شبی که اشک را جو دانه های مروارید

زروی گونه تبدار تو گرفتم من!!

شبی که لبهایت به مهمانی من

 سبد سبد گل آشتی نثار می کردند

شبی که جلوه های ملکوتی چشم روشن تو

مرا به خانه زهره تا نهایت برد

شبی که آسمانه چشمانت

پر از طراوت باران بود

و زیر چتر بارانها

سرود عشق به لبها و کفش عشق به پاها

به کوچه می خواندند

چقدر خاطره ها تلخند!

وتو گفتی برای هر چه بود و گذشت . خداحافظ!!!...

برابر تو نشستم . حدیث عشق سرودم    

تمام شهر شنیدند که جان برای تو دادم

تو ای قشنگتراز گل .تو عطر حادثه عشق

تمام شب ز تو گفتم. ز اشک قصه شنودم

تو هرچه لمس کنی. قبله گاه عشاق است

ومن زپشت پنجره هر روز قبله گاه تو دیدم.

یادت باشه همیشه نگاهی رو باور کن که وقتی از اون دور شدی در انتظارت بمونه !!!

setareh 

                  مسئول تقدیر دانستی

                  چرا تو فکر کردی که باید

                تاوان همه کس را بدهی

                جز آن که هر چه کردی و گفتی

                 نشان از صداقت داشت

                پس به کدامین گناه ناکرده

                 سالهای عمر را                                                                                  

             تنها به خاطر دیگران با هیچ معامله کرد                                                                 

رشد می کندو می بالد. زبان عشق سکوت است که ناگهان موج احساس مثل رعد برق می غرد

و در یک لحظه هزاران کلام بر دل معشوق می بارد .

اما اگر زبان به کار افتد مگر در دقیقه چند کلام عاشقانه می تواند از دهان بیرون بریزد.

نامه ای به تو که دیگر در کنار ما نیستی...دیگر در میان ما نیستی!

می خواهم این را همه بدانند که رفتن تو

روزی به معنای پایان زندگی برای من بود

                                    و تصوری غیر از این نداشتم .

می خواهم امروز همه بدانند

   که من تجربه ای نو از زندگی یافتم

        من زندگی را در نفس ها و نگاه های هر روزه آدمها دیدم.

تو رفتی...ولی زندگی جریان دارد

            و مهم این است که یاد بگیریم

                         عشق در قلب ها جاودان می شود

                                             و با رفتن ها به پایان نمی رسد .

                    و من زندگی را دوباره آزمودم.

                                و نکردم!

تنها لحظه ای در چشمان من نگاه کن

    و مردانه بگوکه غیر از عمرو جوانی

و شورعشق دیگر چه به پای تو

                             باید می ریختم؟

من که در هر شرایطی در کنار تو ایستادم...

و شاید تنها اشتباه من

                           اعتماد به تو بود!

لحظه ای در چشمان من

                          مردانه نگاه کن...

آمدی و هر آنچه بود در هم ریختی.

ومن احساس کردم دیگر آن خود همیشگی نیستم.

تا آن روز سرنوشت خود راچنین می پنداشتم

مرا اینگونه کوچک نکن

            اینگونه خار و زلیل

شاید زندگی فرصتی بی دلیل

به من وتو داده است

تا به گونه ای متفاوت

همدیگر را ببینیم.

وشاید تمامی این حوادث بهانه ایست برای دوباره دیدن...

دیدن زندگی و یکدیگر.

نگاه میکنم...

تو را با خودم را

با چشمانی که

نه از قطرات اشک

بلکه برای بهتر دیدن

پر آب گشته اند.

من و تو نگاهی دوباره به هم میکنیم.

 برای تو که میدانی دلیل دوباره برای زنده بودنی

                                    امروز دیگر از دانستن و ندانستن گذشته ام.

                                        امروز دیگر می توانم بدون تلاطم.

                                            همه آن سالها را مرور کنم.

                                         وشاید با مرور تمامی آن خاطرات.

                                  خواستن ها وبدست آوردن ها را معنی کنم.

                                   من ایستاده ام و میدانم که در زیر پاهایم.

                                                 ویرانه ای بیش نیست...

ذهن من مجموعه ای از آشفتگی هاست.

من نمی توانماین حوادث را تقدیر بنامم

من نام زندگی بر آن نهاده ام

و قبول کن اگر تو هم به جای من بودی

حال و روزگاری بهتر از من نداشتی.

به چهره ام نگاه کن ...

چشمهای من سرگردان نیستند...

چشمهایم مامن سرگردانی هاست!!! .

بیبینید و دل مبندید

چشم بیندازید و دل مبازید

که دیر یا زود

باید

گذاشت و گذشت...  

سلام . بهانه عجیب و سرکش ومغرورم

توکه یک روز آرام وصمیمی آمدی ورفیق دلتنگی هایم شدی

امروز دلم تنگ است مثل همه روزهایی که نبودی یا نبودم

من هیچی نمیگم اما میخوام تو بدونی ....

میدانم

جایم اینجا نیست

اما جای دیگر هم ندارم

میدانی روزی که آمدی باورم نمیشد فصل هجرتت زود فرا برسد

وامروز که میروی باورم نمیشود آغاز دلتگیهای همیشگی من فرا رسیده

کاش میدانستی وقتی آمدی مدتها بود که من نبودم

شايد از همان زمان دلم برايت تنگ شد

 چه بی تابانه میخواهمت!!!!!  ((  چه دیر آمدی تو چه زود می روی  ))                     

كه دراعماق چشمان بلورينت تمام هستي اش را جستجو کرد.

مراقب باشي جنس اين جام بلور است پر از عشق و غرور است مبادا    

بازیچه شود می شکند.!!!!!  

برمي گرده  ، اگر هم بر نگشت حتماً از اول مال تو نبوده پس بهتر که رفت سعي کن

به کسي که تشنه ي عشق است دل نبندي ، سعي کن به کسي که لايق عشق است

دل ببندي چون تشنه ي عشق روزي سيراب خواهد شد!!!!!!!!

گر به از مجنون نباشم باز عاقل كن مرا...!!!

با نخل های در هم و شب های پر ز نور

شهریست در کناره آن شط و قلب من

آنجا اسیر پنجه یک مردپر غرور

شهریست در کناره آن شط که سال هاست

آغوش خود به روی من و او گشوده است

بر ماسه های ساحل و در سایه های نخل

او بوسه ها ز چشم و لب من ربوده است

آن ماه دیده است که من نرم کرده ام

با جادوی محبت خود قلب سنگ او

آن ماه دیده است که لرزیده اشک شوق

در آن دو چشم وحشی و بیگانه رنگ او

ما رفته ایم در دل شب های ماهتاب

با قایقی به سینهء امواج بیکران

بشکفته در سکوت پریشان نیمه شب

بر بزم ما نگاه سپید ستارگان

بر دامنم غنوده چو طفلی و من ز مهر

بوسیده ام دو دیدهء در خواب رفته را

............................................

............................................

اکنون  منم که در دل این خلوت و سکوت

ای شهر پر خروش ترا یاد میکنم

دل بسته ام به او و تو او را عزیز دار

من با خیال او  دل خود شاد میکنم

   تقدیم به تو که عزیزترینی

آسمان چشم او آینه کیست آنکه چون آینه با من روبرو بود

درد نفرین درد نفرین بر سفر باد

سرنوشت این جدایی دست او بود

گریه نکن که سرنوشت گر مرا از تو جدا کرد عاقبت دلهای ما با غم هم آشنا کرد

چهره اش آینه کیست آن که با من روبرو بود درد نفرین بر سفر این گناه از دست او بود

من گلی پژمرده بودم گر تو را صد رنگ بو بود

آنچه کردی با دل من قصه سنگ و سبو بود    ای دلت خورشید خندان

سینه تاریک من سنگ قبر آرزو بود

گریه نکن که سرنوشت گر مرا از تو جدا کرد عاقبت دلهای ما  با غم هم آشنا کرد

چهره اش آینه کیست آن که با من روبرو بود

درد نفرین بر سفر این گناه از دست او بود

من گلی پژمرده بودم گر تو را صد رنگ بو بود

آنچه کردی با دل من قصه سنگ و سبوبود

ای دلت خورشید خندان سینه تاریک من سنگ قبر آرزو بود سنگ قبر آرزو بود     

ای خورشید طلوعت را نمی خواهم

آنگاه که اشعه های حیات بخشت را بر زمین سردو بی روح زمستانی ما می پروراندی

آیا نمی دانستی حیاتی را خاموش می کنی

ای خورشید طلوعت را نمی خواهم

وقتی من تنهای تنها در میان گرگهای وحشی زمان رها شدم و بی هیچ کلامی  گفتم: تسلیم خورد شدنم را دیدی؟

و ای تو تویی که تنها رهایم کردی

می دانستی دستانم تا پایان راه دستانت را جستجو میکردو من همچنان به عقب می نگریستم؟

ولی افسوس مهر درشت  جدایی را بر پیشانی داشتم ومن تازه امروز با نگاه کردن رد آینه غبار گرفته اتاقم آن را مشاهده کردم و تازه درک کردم که آن را چشمان تیز بین و زیبایت . زمانی دور دیده بود

و کلمه بی شرم تقدیر را مدام در گوشم  زمزمه می کرد

و من چه بی خیال و آزاد با تمام امید و آرزو  و هر چه در بازو داشتم حفظت می کردم

تا این که باز هم طلوعی مخلس . طلوعی مخلس با تقدیری مخلس و من اکنون فهمیدم معنی عشق را

آری ......عاشق شده بودم ..... عاشق

من در آن زمان با تمام وجود به چشمان زیبایت خیره شده بودم

و با خیالی آسوده به فکر آینده بودم اما نمی دانستم که مرگ عشق نزدیک است

و تو ای خورشید بار دیگر طلوعی خواهی کرد

اما این با طلوعی که در ابتدا مخلس جلوه نخواهد کرد

تا روز پایان .....

و روزها میگذرد از کابوسی که دیدم

روزگاری که هیچ نفهمیدم . گنگ گیج بودم و تنها شب و پرده آرامش بخش ظلمت آن را می دیدم

بله من بازنده تام بودم ......

بازنده ای که سند مرگ را امضا میکرد

خدایا شکرت که مرا این چنین سخت آفریدی

من هنوز چشمانت عزیزم به یاد دارم

و تنها شب است که از درد من باخبر است

من به اندازه ستارگان آسمان غمگینم .... آیا می شود آن را به شمار آورد؟؟؟...........!!!

ای کاش تا ته شب بیدار می ماندم و خداوند را می دیدم

مسیح می گفت:خداوند شبان همه است اما من در حجم تاریخ شبانی را ندیده ام که رمه اش را تنها

بگذارد

خدای من در تصویر نا معلوم سنگ خفته است و نبض مرگ مرا می گیرد.....!

هر کی دلش جای دیگست عشق رو بخواد ترک بکنه

نفس زدم از ته دل معصومه این قلب بخدا

نذار بشه محال واسش باور عشق آدما...!

می کشدسوخته لب در خم راهی؟

یا در آن خلوت جادویی خامش

دستش افروخته فانوس گناهی

تو به من دل نسپردی که چو آتش

پیکرت را زعطش سوخته بودم

من که در مکتب رویایی زهره

رسم افسونگری آموخته بودم

بر تو چون ساحل آغوش کشیدم

در دلم بود که دلدلر تو باشم

((وای بر من که ندانستم از اول))

((روزی آید که دل آزار تو باشم))

بعد از این از تو دگر هیچ نخواهم

نه درودی نه پیامی نه نشانی

ره خود گیرم و ره بر تو گشایم

زآنکه دیگر تو نه آنی تو نه آنی

                                              (فروغ فرخزاد)

جلوه ای کرد وسرابی گردید

تا مراواله وبی سامان دید

نقش افتاده بر آبی گردید

در دلم آرزویی بود که مرد

لب جانبخش تورا بوسیدن

بوسه جان داد بروی لب من

دیدمت.لیک دریغ از دیدن

سینه ای.تا که بر آن سر بنهم

دامنی.تا که بر آن ریزم اشک

آه.ای آنکه غم عشقت نیست

میبرم بر تو بر قلبت رشک

به زمین میزنی و میشکنی

عاقبت شیشهءامیدی را

سخت مغروری می سازی سرد

در دلی. آتش جاویدی را.............!!!

                                                       (فروغ فرخزاد)